Jeugdhuis Animoro uit Sint-Genesius-Rode bestaat uit een groep enthousiaste jongeren uit de omgeving van de faciliteitengemeente. Het jeugdhuis bestaat inmiddels meer dan 11 jaar, maar wordt door de voortdurende pesterijen en het totale gebrek aan steun van het gemeentebestuur in haar voortbestaan bedreigt. Onder de slogan 'Het stopt nooit!' voert het jeugdhuis op haar eigen ludieke manier actie om het voortbestaan te garanderen.

Hoewel de jongeren van het jeugdhuis zich uitdrukkelijk niet met politiek of communautaire twisten wensen in te laten, zijn ze er wel onbetwistbaar het slachtoffer van. Niet alleen wordt hen door hun gemeentebestuur en burgemeester Rolin (CDH) de financiële steun onthouden waar ze eigenlijk recht op hebben, maar bovendien stuurt de gemeente om de haverklap politie om hun activiteiten te doen stoppen. Met alle gevolgen van dien voor de opkomst en hun inkomsten.

Dankzij de steun van de vzw De Rand en vooral dankzij de huisbaas, die het pand voor een symbolisch bedrag verhuurt, bestaat JH Animoro vandaag nog. Er is intussen wel een trap ingestort en de toestand van het gebouw verslechterd zienderogen.

Wordt het niet de hoogste tijd dat Vlaanderen maatregelen neemt en de verantwoordelijken op het matje roept? Of zijn Vlaamse jongeren in de faciliteitengemeenten minder waard dan elders in Vlaanderen?

 

Het verhaal van Jeugdhuis Animoro door de betrokken jongeren zelf

Elf jaar geleden is in Sint-Genesius-Rode Jeugdhuis Animoro ontstaan. Niet van de gemeente uit maar vanuit het hart en de ziel van een aantal gedreven jongeren die de nood aan een plaats voor de jeugd in de gemeente eigenhandig wisten in te vullen. Sinds 1997 huurt Animoro een oude, intussen erg bouwvallige woning van meubelzaak Vastiau-Godeau aan een symbolische huurprijs van € 1 per maand.

Al 11 jaar slaagt het jeugdhuis erin zich te redden zonder enige steun van het gemeentebestuur dat systematisch weigert een jeugdwerkbeleidsplan op te stellen of zelfs jeugdwerkinitiatieven te ondersteunen. Minimale werkingsgelden ontvangt het jeugdhuis van de vzw Jeugdwerkgroep Rode, die de taak wat betreft jeugdbeleid overneemt van een passief gemeentebestuur op dat vlak. Reeds gedurende elf jaar wist het jeugdhuis zich te redden met de middelen die het kreeg, enerzijds via (minimale) subsidies van de jeugdwerkgroep, anderzijds dankzij inkomsten van de bar en kassa.

Al 11 jaar is jeugdhuis Animoro, dat oude huis gelegen aan de gevaarlijk drukke Eigenbrakelse Steenweg, de plaats bij uitstek voor jongeren uit Rode en verre omstreken voor een gezellige babbel, (h)eerlijke toogklap of een potje tafelvoetbal.

Al 11 jaar is het jeugdhuis een plaats waar jongeren zichzelf kunnen zijn, waar ze zich kunnen uitleven en zelf activiteiten organiseren.

Al 11 jaar lang is deze bouwval de plaats waar vele vriendschappen zijn ontstaan, prille liefdes het daglicht hebben gezien en waar jongeren vanaf 14 jaar kunnen genieten van muziek, stand-up comedy en vele andere activiteiten.

Maar bovenal is en blijft jeugdhuis Animoro dé plek in Rode waar jongeren kunnen genieten van een gezellige sfeer en goed gezelschap en vooral is het jeugdhuis een plek waar je jezelf kan zijn.

Na een periode van elf jaar is het voor het gemeentebestuur echter nog steeds niet duidelijk dat het jeugdhuis een functie vervult die in de gemeente onmisbaar is. Sinds 2008 is er van die wekelijkse ontmoetingsplaats geen sprake meer. Wegens een aantal externe factoren krijgen wij de mogelijkheid niet meer onze wekelijkse werking te ontplooien. Desondanks de gesprekken met het gemeentebestuur afgelopen jaar, komt onze jeugdhuiswerking in een negatieve spiraal terecht. Wij zijn bereid samen constructief te werken aan een toekomst voor onze Rodense jeugd. Denkt ons gemeentebestuur hier anders over? Waarom kunnen jongeren in andere gemeenten wel onder de kerktoren terecht om met vrienden samen een pint te drinken? De passieve ingesteldheid van het gemeentebestuur is inmiddels uitgegroeid tot een gegeven waar de Rodense jeugdwerkinitiatieven mee hebben leren omgaan. Zo kon ook het jeugdhuis gedurende elf jaar zelfstandig overleven dankzij particuliere hulp, minimale werkingsmiddelen en tonnen inzet en motivatie van de jongeren zelf.

Kentering
Het verhaal van het jeugdhuis kent zijn kentering wanneer de buurman van het aanpalende huis in 2007 overlijdt. De man had het enorm goed voor met de jeugd en zag het grote nut van een jeugdhuis in slaapgemeente Sint-Genesius-Rode. Het aantal keer waarop hij klaagde van overlast zijn dan ook op 1 hand te tellen. Na een korte periode van leegstand na het overlijden werd het huis verkocht aan een familie die voorheen in het dorpscentrum woonde.

Het bestaan en de werking van het jeugdhuis was de nieuwe buren normaalgezien gekend. Toch claimen ze niet van het bestaan van het jeugdhuis te hebben geweten bij de aankoop van hun huis. Vreemd, want het staat nochtans duidelijk te lezen op de lichtbak aan de voorgevel van het jeugdhuis. Vanaf het moment dat deze mensen definitief verhuisden naar het aanpalende huis startten zij systematisch klachten neer te leggen over geluidshinder en lawaaioverlast. Van zodra de klok tien uur slaagt kan je er van op aan dat de buren de politie laten komen en wij onze fuiven, muzikale activiteiten of zelfs praatavonden met achtergrondmuziek bijgevolg vroegtijdig moeten afbreken. Het gemeentebestuur springt gretig mee op de kar.

De feiten zijn nu eenmaal de feiten maar het vreemde aan de hele zaak is dat het gemeentebestuur dit blijkbaar als een zege ziet en het jeugdhuis liever kwijt dan rijk is. Waar een wil is is een weg, zo geloven wij vanuit het jeugdhuis toch, maar alle aangeboden wegen worden om onduidelijke en onjuiste redenen afgeschoten door het gemeentebestuur. Al meer dan een jaar zitten de bestuursleden van het jeugdhuis samen met het gemeentebestuur om te zoeken naar een oplossing, zonder resultaat dus. Nergens in de gemeente zou er plaats zijn voor een jeugdhuis. Zoveel maanden later staat de Rodense jeugd nog steeds bijna letterlijk op straat en van inzet van het gemeentebestuur is amper sprake. Met de volgende vraag richten we ons dan ook naar ons gemeentebestuur: Hoe lang nog voor de Rodense jeugd terug welkom is in eigen gemeente?